Like what you read? Neem dan een Miss Moneypenny abonnementje! (more…)
You snooze it, you lose it
‘Mijn naam is Moneypenny en ik ben een snoozeolist.’
‘Welkom Moneypenny,’ klinkt het in koor.
Om me heen staan een stuk of twintig vriendelijk lachende mensen. Het voelt als een warm bad. Ik ben niet alleen.
Bovenstaande is een fragmentje uit mijn droom van vannacht. Of eigenlijk van vanmorgen, tussen de vijfde en de zesde keer dat ik mijn snooze knop een mep verkocht. Als bron van veel ellende had hij die dubbel en dwars verdiend. Net zoals degene die hem heeft uitgevonden trouwens, de luie donder. Snoozen is je reinste mindfuckness. Je weet dat opstaan onontkoombaar is en in die zeven extra minuten lig je je alleen maar verrot en lui te voelen. Natuurlijk gaat hij precies af als je net bent ingedommeld, waardoor je niet anders kunt dan hem opnieuw een klap geven. En weer, en weer… (more…)
Lui, zeg ik je
Soms denk ik nog weleens aan hoe we het vroeger deden op kantoor, in de grauwe dagen vóór het digitale tijdperk. De communicatie, bedoel ik. Als we elkaar nodig hadden liepen we naar het kantoor van de ander, of we belden. Je verlofkaart kwam op papier, per interne post. En als we iets te melden hadden aan de hele afdeling, tikten we een memo dat we dertig keer uitdraaiden en in alle postvakjes legden. Toen ik net begon met werken was dit de normaalste zaak van de wereld. Lastig voor te stellen nu. (more…)
Update vanaf het verjaardagsfront
’t Baasje kwam vanmorgen achter me staan voor het dagelijks terugkerend ritueel. ‘Wat moet ik vandaag allemaal doen, Moneypenny? Open mijn agenda eens.’ We namen zijn dag door, de dag waarboven met grote letters: ‘MONEYPENNY JARIG’ stond (niet door mij erin gezet, of course) maar dat zag hij niet. Wel zei hij: ‘Vanavond moet ik op tijd weg. Ik ga uit eten, mijn zoon is jarig.’ Ik wilde antwoorden: ‘Duh! Weet ik toch, hij is op dezelfde dag jarig als ik!’ Maar ik hield me in. ‘Gefeliciteerd joh!’ zei ik. (more…)
Ze leeft te lang, ze leeft te laaang!
Ooit heb ik het gepresteerd om mijn eigen verjaardag te vergeten. Nou ja, tot elf uur. Toch best erg. Je begrijpt dat dat nog voor het Facebooktijdperk was van verjaardagsapps, telecombedrijven die je (op jouw kosten?) sms’en en vrolijke Yves Rocher medewerkers die bellen om je een hartelijk-gefeliciteerd-mevrouw-Moneypenny-wij-mogen-u-een-speciale-verjaardagsaanbieding-doen! te wensen. (more…)
Wat ik dus niet heb met crematies
Geconcentreerd luister ik naar het geluid van de Mephisto’s van de uitvaartondernemer die zich traag vastzuigen aan de vloer en dan weer loslaten. Als een log monster met grote, kleffe poten. Zzzuig, plop. Stilte. Zzzuig, plop. Stilte. Langzaam en zeer aanwezig. Normaalgesproken zou zich op dit punt een column in mijn hoofd vormen over waarom, wáárom in vredesnaam uitvaartondernemers zuignapschoeisel dragen terwijl ze heen en weer banjeren in de stilte van een crematie. Zijn ze doof? Is het aandachttekort? Een obsessie voor octopussen? (more…)
Een hoop holy shit
Tijdens de vakantie bezoeken we graag kerkjes. We gaan voor de architectuur, de kunst en de rust die het uitstraalt. Mijn oudste zoontje is vanaf het begin gefascineerd geweest door kerken en alles wat zich daar afspeelt: de mooie beelden (‘poppen’ noemde hij ze vroeger), de schilderijen, de spanning van het stil moeten zijn en de mysterie van het onbegrijpelijke. (more…)
Van streven naar sterven
Soms heb ik van die dagen. Dan wou ik dat ik kon zingen als Beyoncé, vloeiend een vreemde taal sprak en dat ik de liefste, allerbeste moeder was van de wereld. In mijn meest gewaagde dagdromen ben ik zelfs een gepubliceerd schrijfster, van een echt boek, bij een echte uitgeverij. Totdat de realiteit me in het gezicht slaat: Ik ben Moneypenny, ik ben heel middelmatig en misschien wordt het wel nooit beter dan dit. (more…)
How the weather killed our sexyness
Qua kleding hebben wij Nederlanders in het buitenland de naam zeer praktisch en onsexy te zijn. ‘Als het maar makkelijk zit’ is ons motto. Liefst ook niet te duur natuurlijk, ons ben zuunig. Nu denk ik persoonlijk, en tevens proefondervindelijk, dat daar legitieme redenen voor zijn. Ik noem een klimaat en de fiets, twee zaken die mede schuldig zijn aan het vakkundig ombrengen van onze stijlexpressie.
Blame it on the rain
Kijk, als ik in Barcelona zou wonen, liep ik ook dagelijks met kittige hakjes onder een kort rokje door de straten te flaneren, mijn haren een uur in de lak en mijn gezicht drielaags geplamuurd. Gewoon, omdat het kan. Dan zou ik óók met een vies gezicht neerkijken op die Hollandse losers in regenpakken, onooglijke mutsen en (o, horror!) snowboots. Bij mij zou het óók niet opkomen dat make-up van je gezicht kan regenen, dat lak uit je haar waait en dat de mooiste jassen per definitie te koud zijn. (more…)
Als een inlegkruisje
‘Wat zullen we dit jaar eens doen?’ Ze houdt haar glas sherry even opzij waarop het wordt gevuld door haar butler. ‘Vrede? Verdraagzaamheid? Verbroedering? We hebben het allemaal al eens gehad.’
‘Individualisme?’ oppert Willem-Alexander. Hij zit met zijn knieën opgetrokken bij het haardvuur en plukt pluisjes van het tapijt die hij in het vuur gooit. (more…)
Genetisch gemanipuleerde kindjes
Als ik het parkeerterrein van de speelgoedwinkel af rijd, moet ik me inhouden om niet mijn raampje open te draaien en te schreeuwen: ‘Kijk mij: Ik ben Sinterklaas, de goedheiligman! En mijn auto is een volgepakte stoomboot! Joehoeoeoeoe!’ Het gevoel van een afgeladen kofferbak vol LEGO en Playmobil is onbeschrijflijk. Het is dan ook mede hierdoor dat ik een hekel heb aan verlanglijstjes. Ze beknotten me in mijn enthousiasme en artistieke vrijheid. Daarom doen wij het dit jaar helemaal anders, zo had ik bedacht. Wij doen het andersom. (more…)
Miss Moneypenny
Miss Moneypenny (1975) woont in Brabant, is getrouwd en heeft twee zoontjes. Overdag is zij een doorsnee eega, moeder en secretaresse, maar na kinderbedtijd transformeert zij tot columniste en amateurauteur. Ze werkt aan haar eerste boek. Verder heeft ze een passie voor Frankrijk, koken, lezen en... chocolade.Gepubliceerd in:
Volg met Bloglovin’:
