Like what you read? Neem dan een Miss Moneypenny abonnementje! (more…)
Like what you read? Neem dan een Miss Moneypenny abonnementje! (more…)
Omdat de kinderen niet tot zondag konden wachten, kreeg ik mijn moederdagcadeaus bijna een week te vroeg. Zodra ik maandag thuiskwam, werd ik overladen. Popelend van ongeduld keken twee kindersnoetjes me aan terwijl ik tergend langzaam het papier eraf pulkte. ‘Leuk! Een zelfgeknutselde tissuedoos! Zo eentje wilde ik altijd al hebben!’ roep ik met bijpassende blijemamastem. En bij het volgende cadeau, ingepakt in doorzichtig cellofaan: ‘Wow! Dat had ik nooit verwacht: Een zelfgeregen plastic kralenketting met een bel eraan!’ (more…)
De laatste tijd verbaast mijn vijfjarige zoontje me steeds vaker met vragen waarvan ik denk: ‘Hoe kom je erop?’ En: ‘Hoe moet ik dit nu weer uitleggen?‘
Waarom er zoveel verschillende dieren op aarde zijn. Hoe de sterren ontstaan zijn. Of over dingen die ík nauwelijks weet zoals waarom het in de zomer warm is en in de winter koud. (more…)
Auw, mijn hoofd! Ik hou het niet meer. Het lijkt wel of ik ontplof, uit elkaar knal. En ik krijg geen lucht. Mijn borst zwoegt op en neer als die van een vis op het droge. Wat een pijn. Ik moet nu mijn shotje, desnoods alleen een snuif. (more…)
‘Mama, ik wil later secretaresse worden, net zoals jij.’
‘Doe dat nu maar niet, jongen.’
‘Hoezo niet? Dat is toch leuk?’
‘Ja, best hoor.’ (more…)
Bij de wastafel trof ik er twee aan. De één neutraal, de ander met reclame voor een restaurant erop – alsof ik die dingen met elkaar zou willen associëren! In een keukenla lag nummer drie, gezellig tussen de koffielepeltjes en een thee-ei. Net toen ik hoopte dat ik ze allemaal had gehad, kwam ik er weer eentje tegen op de schouw (met een smiley) en later stuitte ik op nummer vijf, in een rommelbakje in de serre. (more…)
Toen ik nog geen kinderen had, wist ik het precies. Hoe je ze moest opvoeden en vooral hoe níet. Hoofdschuddend, rollend met mijn ogen en tssk tssk-end zag ik het aan. Het was alsof geen enkele ouder zijn kind in het gareel kon houden.
Anno nu wil ik daar graag op terugkomen. Ik ben tot de schokkende ontdekking gekomen dat kinderen zonder afstandsbediening geleverd worden, sterker nog: dat ze een eigen wil hebben! Wat ik wil, is nooit wat zij doen. Opvoeden is a hell of a job waarbij ik steeds weer aan mezelf twijfel. (more…)
Veel moeders zijn als de dood voor onbeveiligde stopcontacten, drukke snelwegen of enge mannen met bestelbusjes in de buurt van hun kroost. Ik herken het. Maar er is nog iets waarvan ik ‘s nachts gillend wakker word en dat heet ‘kinderfeestje’.
Mijn nachtmerrie bestaat uit een woonkamer vol stuiterende kinderen die wedstrijdjes houden wie het beste een sirene kan imiteren, die stuk voor stuk een motorische stoornis hebben waardoor ze feilloos elk ranjaglas in een straal van tien meter kunnen raken en die Oost-Indisch doof zijn voor welke pedagogische aanwijzing dan ook. Deze dromen eindigen altijd hetzelfde: op een brancard, in een loeiende ambulance, neergedrukt door drie mannen in witte pakken. (more…)
Niks geen rokjesdag. Jehovaweertje, dat was het. Met het doorbreken van de eerste zonnestralen, het voorbij hobbelen van hordes mooiweerjoggers (te herkennen aan amateuristische outfit en tomaathoofd) en de grote exodus naar tuincentra, hadden blijkbaar ook de Jehova’s getuigen besloten dat dit De Dag was. (more…)
Bastiaan van Schaik, zelfbenoemd überstylist, weet het allemaal. Hoe wij, vrouwen, ons moeten kleden. De stylinggoeroe met buddhabuik en onafscheidelijk wijvensjaaltje zal ons weleens even vertellen hoe het moet, zo valt vandaag te lezen op Metronieuws. Want o, o, oh, wij snappen er helemaal niets van. (more…)